Steven Michel

© Jan Martens


Steven Michel (°1986, Frankrijk) volgde op jonge leeftijd een opleiding mime en musical. In zijn tienerjaren stortte hij zich ook voluit op dans en percussie. In 2006 verhuisde Michel naar Brussel om er aan P.A.R.T.S. te studeren. Hij rondt zijn studies in 2010 af, en zwaait er af als gediplomeerd choreograaf en performer.

Michel werkte als performer samen met een resem choreografen, theater- en filmregisseurs, waaronder David Zambrano, Falk Richter, Lukas Dhont, Daniel Linehan en Maud le Pladec. De voorbije jaren jaar was hij ook regelmatig te zien in het werk van Jan Martens, meer bepaald in SWEAT BABY SWEAT (2011), VICTOR (2013), THE DOG DAYS ARE OVER (2014), THE COMMON PEOPLE (2016), RULE OF THREE (2017) en any attempt will end in crushed bodies and shattered bones (2020).

Doorheen de jaren verschoof de aandacht van Michel ook meer en meer richting zijn eigen choreografische praktijk. In 2009 creëerde hij in samenwerking met Nicholas Aphane het duet ± Even but Odd waarbij de focus ligt op ritmiek voortgestuwd door lichaamspercussie. Zijn afstudeersolo The Desert of Milestones (2010) wordt eveneens gedreven door percussieve, muzikale scores. In de voorstelling sleurt hij de kijker mee in een fictionele trip die wordt gekleurd door een inventief gebruik van geluid en beeld. Na het afronden van de solo werkte Michel samen met danser/choreograaf Marcus Baldemar aan een onderzoeksproject met de titel Model (2012). Ze baseerden zich hierbij op het boek Notes on the Cinematographer van Robert Bresson en gebruikten het cinematografische vocabularium om een performatief en choreografisch systeem op poten te zetten.

In 2014 vatte Michel een diepgravendere cyclus aan gebaseerd op het thema ‘audio-vision’, waarbij de relatie tussen twee van zijn stokpaardjes – beeld en geluid – verder wordt geëxploreerd. Hij kijkt daarbij vooral naar hoe de elementen elkaar sturen en versterken binnen een performancesetting. Dit resulteerde in de solovoorstelling THEY MIGHT BE GIANTS (2016), die nog steeds toert. In dit werk koppelt Michel geluid en beeld aan zijn voorliefde voor animatie en ritme. In THEY MIGHT BE GIANTS wordt het lichaam op gelijke voet behandeld met het licht, de scenografie en de muziek om op scène een synesthetische symfonie te creëren die tegelijk de verbeelding prikkelt en de perceptie ontregelt. Voor dit project koos Michel voor een uitgesproken interdisciplinaire samenwerking: hij nodigde Hans Meijer uit om het lichtontwerp te creëren en het artiestenduo Sarah&Charles tekende voor de scenografie.

Zijn interdisciplinaire aanpak – met het fuseren van performance en andere kunstvormen, met een sterke nadruk op beeldende kunst en de relatie tussen geluid en beeld –  komt bovendrijven in zijn werk als choreograaf en in zijn parcours als performer. Zijn volgende project Affordable solution for better living (2018) is een samenwerking met de Franse beeldend kunstenaar Théo Mercier. Daarin bestuderen ze gestandaardiseerde lichamen en vaststaande structuren en hun relatie tot de illusie van vrijheid die verspreid wordt door bedrijven. De productie kwam tot stand onder de vleugels van Nanterre-Amandiers (olv Philippe Quesne) en beide makers wonnen er een Silver Lion mee op de Dansbiënnale van Venetië 2019. Na deze succesvolle samenwerking maakten Steven Michel en Théo Mercier bij Nanterre-Amandiers een nieuwe productie, BIG SISTERS, die in maart 2020 in première ging.

Momenteel werkt Michel bij GRIP aan een nieuwe solo: DATADREAM (werktitel). Hierin onderzoekt hij de relatie tussen begrippen als fictie en wetenschap, miniatuur en monumentaal, harmonie en chaos, het auditieve en het visuele, het analoge en het digitale. De première is voorzien in mei 2021 bij CAMPO (Gent, BE).

Steven is GRIP artist sinds 2016.

eerstvolgende speeldata